Döviz kurlarının her gün azar azar yükseldiğini görüyoruz. Kur yükselmesinin ihracatçı için fayda vermesi içinde bulunduğumuz şartlar altında sınırlı kalacak. Kurların "yavaş" yükselmesinin enflasyonist etkileri kırıp kırmayacağı konusunda kesin bir yargıda bulunmak da pek mümkün değil.

Önemli bir gerçeğin altını çizelim. Türkiye gibi ithalatının çok önemli bir kısmı hammadde aramaları ve yatırım malı olan ülkelerin yüksek katma değerli ihracat yapmaktan başka çareleri yok. Ancak böyle bir gelişmeyi kolayca ortaya çıkarmak mümkün değil. “Marshall-Lerner koşulu” olarak bildiğimiz tez, ihracatta talep elastikiyeti yüksek, ithalatta talep elastikiyeti düşük olan bir ülkenin kolay kolay rekabetçiliğe kavuşamadığını ve kur yükselişlerinin sınırlı faydası olduğunu bize anlatmakta.

Putin ile alakalı meselenin nasıl bir süreç içinde gelişeceği konusunda yazılan ve söylenenleri yakından takip ediyorum.

Merkez Bankası'nın Şubat Ayındaki kararından sonra faiz indirimleri için gerekli ortamın oluşmadığı aşikardı. Rusya-Ukrayna Meselesinde tırmanış, banka batakları ve enflasyon tehdidinin devam etmesi elbette faizde adım atmamak için haklı gerekçeler. Ancak asıl meselenin döviz kurlarındaki hareket olduğunu söyleyebilirim.

Merkez Bankası politikaları ile alakalı düşüncelerimi biliyorsunuz. Uygulanan politikayı bilimsel ve pratik açıdan doğru bulmadığımı ifade ederken, Merkez Bankası yönetiminin pratik zekalı olduğunu da kabul ediyorum.

Muazzam bir karışıklığın içinden geçiyoruz. Bir tarafta yaklaşan seçimler diğer tarafta ekonomi. Göz ucuyla takip ettiğimiz Çin-Rus yakınlaşması ve Putin'in akıbeti meselesi. Hepsi bir arada.

Geçen hafta beklendiği gibi Avrupa Merkez Bankası faizleri 50 baz puan artırdı. Bu da gösteriyor ki, ECB enflasyonla mücadelede kararlılığını sürdürüyor. Zaten karar metninde enflasyonun uzun bir süre çok yüksek seviyede kalacağı öngörüsü yer almış

Amerika’da başlayan banka krizinin kontrol altına alınmaya çalışıldığı gözüküyor ancak Avrupa’da mesele biraz daha karışık seyrediyor diyebilirim.

Aslında mesele karmaşık değil. Ancak problemin özü yerine problemin yan etkilerini tartışmamız sebebiyle doğru yolu bulamıyoruz. Mesela bankacılıkta temel meselenin risk yönetimi olduğu düşünülür. Ancak temel mesele ahlak ve basirettir.

Son birkaç yıldır yaptığım sunumlar ve yazdığım yazılarda bir gerçeğim altını çizmeye çalışıyorum: "Eğer bir finansal kriz çıkarsa gelişen değil gelişmiş ülkelerden çıkacak". Bu savımı şu argümanlara dayandırmaktayım:

Uluslararası Kuruluşların Seçimlerle ilgili raporlarına göz attığımızda, yorumların giderek keskinleştiğini görüyoruz.

Siyasetteki gelişmeler doğrultusunda Türkiye'nin CDS primlerinde bir miktar gerileme oldu. Ancak döviz kurları ve faizlerde yüksek seyir devam ediyor. Aslında piyasa "bir kırlangıçla bahar gelmez" diyor. Biraz daha meseleyi açayım:

Daha önce bir çok yazımda belirttiğim gibi, bir yerde adaletsiz ekonomik koşullar var ise, kadınların iktisadi faaliyetlere katılımı çok mümkün olmuyor. Söz konusu adaletsizliği yaratan en önemli unsurlardan biri enflasyondur. Ahlak bozucu etkisi bir kenara, hayatı ve farkındalığı yücelten her şeyi yok eder enflasyon. Bu sebeple yüksek enflasyon varlıkların sadece fiyatını şişirir ama hayatın değerini artırmaz. Siyasal ve sosyal yozlaşma yaratır.

Sanırım bundan sonra gözümüzün kestiği her insana “neden siyasete girmiyorsun” diye sormayız..